Zürich, Stuttgart og Berlin pluss pluss

Eg vil starte dette innlegget med å seie at eg er veldig skuffa over at VG ikkje har ringt meg. Eg har altså hatt ein like lang bloggpause som Mammatilmichelle (minst!), og så er det ikkje ei einaste avis som ringer og lurer på kor eg blir av. Utruleg skuffande.

Neidå, eg tullar sjølvsagt.

Eg har ikkje hatt alt for mykje tid til å blogge den siste månaden. Det har gått litt i eitt med turar og studier, og dermed har eg fått lite tid til å skrive noko her. Her kjem ei lita punktliste over det eg har gjort sidan sist og andre ting eg har tenkt på.

  • Zürich 2. oktober. Dyr by, men ganske fin. Skulle ønske eg hadde hatt meir tid og krefter til å utforske gamlebyen. Synest likevel Konstanz er finare. Vatn kostar 35 CHF (altså 35 euro for ein halv liter).

  • Stuttgart 5.-6. oktober. Inntrykket mitt frå Stuttgart og Zürich er prega av at eg framleis sleit med matlysten etter å ha vore sjuk i ei til to veker og difor sleit med å ha nok energi. Stuttgart var ikkje ein veldig fin by, men det er mykje å gjere der sidan det er delstatshovudstaden i Baden-Württemberg. I løpet av tida me var der var me på to bilmuseum (Mercedes og Porsche) og eit kunstmuseum. Likte Mercedes-museet betre enn Porsche-museet på grunn av den historiske konteksten dei sette bilane inn i og fordi dei hadde ei tidslinje på veggen som handla om noko anna enn bil.
Bilete av meg med den perfekte familiebilen.
  • Besøk av familien 9. oktober til 13. oktober. Eg fekk bu på hotell i nesten ei veke saman med familien. Trur ikkje dei opplevde meg som den perfekte guiden sidan eg nesten ikkje klarte å finne fram til kyrkja i sentrum av gamlebyen. Men me kom dit til slutt. Utanom kyrkja fekk eg vist familien Meersburg, Mainau og Bismarckturm. Alltid koseleg med besøk.
  • Berlin 15.-19. oktober. Ja, me plutseleg var me i Berlin tre heile dagar. 15. og 19. oktober vart brukt på å ta buss ti til tolv timar i strekk. Dei tre dagane i mellom vart brukt på Berliner Zoo, DDR-museet, “omvisning” i Reichtag (føredrag om historia til bygninga og audi-guide i kuppelen), Brandenburger Tor, Checkpoint Charlie, Spionmuseum, Pergamonmuseet og Neues Museum. Favorittane mine er Pergamonmuseet og DDR-museet. DDR-museet er lite, men kanskje noko av det beste Berlin har å by på. Det er interaktivt og viser på ein veldig god måte korleis DDR var som land.

  • Universitetsball 21. oktober. Eg er så glad eg kjøpte billett til dette. Då me kom stod rektoren på universitetet og handhelste på alle og sa velkommen. I tillegg var det skikkeleg ball med skikkeleg dans. Dei hadde fått dansarar til å kome frå andre stader for å danse pardans. For ein kveld! Her er eit bilete av meg og Tom frå ballet:

  • Studiestart 24. oktober. No har det verkeleg starta. Eg er i gang med lesing og oppgåveskriving og hardkøyr. Gler meg allereie til juleferien slik at eg får ein pause. Men det er gøy altså. I tillegg har vêret skifta frå 20 grader heilt til midten av oktober til ned mot null no. Eg går til universitetet kvar dag. Har kjøpt alt for mange bøker, særleg på tysk. Er 200 sider inn i den første eg kjøpte, Gute Geister (The Help/Barnepiken).
  • Neuschwanstein 4. november. Endeleg fekk eg sjå Disney-slottet over alle Disney-slott. Fint utanpå, turistfelle på innsida. Gøy å ha vore der, men reiser ikkje tilbake med det første. Litt for mange folk, og det fascinerer ikkje på same måte etter å ha vore der ein gong. I tillegg er Marienbrücke ganske skummel. Sjå for deg ei bru mellom to fjellknausar som gyngar når du går på henne. Og sjå for deg at det til ei kvar tid er minst tjue menneske på denne brua…

Dette var vel alt for no. Litt oppstykka innlegg med litt for mange ufullstendige setningar (gramatisk sett). Eg skal prøve å kome sterkare tilbake seinare.

Om eit døgn

Om eit døgn er eg på veg ned til Tyskland. Eg varierer mellom å tenkje: “Eg gler meg noko heilt vilt” og “Kvifor søkte eg eigentleg om å få reise på utveksling i februar?”

Når eg sit og ser på TV-proram på fredagane og laurdagane dukkar ofte setninga “Det er en helt ubeskrivelig følelse”. Viss dommarane har trykka på den raude knappen i The Voice, viss artistane i Stjernekamp synest dei song bra eller viss dei som dansar i “Skal vi danse” er nøgde med gjennomføringa. “Det er en helt beskrivelig følelse”. Eg tenkjer då at me burde faktisk bli litt betre til å skildre kjenslene våre.

Men viss nokon hadde gitt meg ein mikrofon og spurt meg: “Hvordan føles det?” slik nesten alle programleiarane gjer, trur eg eigentleg ikkje at eg hadde kome på eit mykje betre svar sjølv. For det er vanskeleg å skildre korleis det er å skulle reise på utveksling. Det er ei blanding av alt samstundes. Eg tenkjer veldig mykje på det. Eg er ikkje i tvil om at eg gler meg til å kome ned og til å treffe folk, men så byrjar eg å tenkje på at eg berre skal sove ei natt til i eiga seng, at eg berre skal heim to gonger før juli neste år (etter det som er planlagt, og heldigvis skal eg heim ganske lenge i mars) og at eg ikkje kjenner nokon der nede sånn skikkeleg.

Og så tenkjer eg på rommet mitt, at eg gler meg til å sjå kor eg skal bu og kven eg skal bu med. Eg gler meg til den augeblinken eg berre kan synke ned på senga og tenkje: “No er eg her.” Eg gler meg til å handle inn ting eg treng og bli kjent med byen. Eg gler meg til språkkurset og ekskursjonane og til å treffe nye folk. Eg gler meg til sjølve studia, og ja, eg merkar faktisk at det ikkje hadde vore noko problem å starte å studere for nokre veker sidan då dei eg gjekk med på UiO i fjor starta.

Det er eigentleg berre eit kaos av kjensler kor eg gler meg kjempemasse, gruar meg litt, men er aller mest nervøs og spent. Eg har tenkt på å reise på utveksling sidan eg gjekk på ungdomsskulen og no skjer det. I morgon. Det er eigentleg litt vanskeleg å forstå. Det kjentes veldig lenge til då eg søkte i februar, men no er det ikkje lenge til i det heile tatt.

Eg trur eg berre må stoppe her, for eg har ikkje noko meir å seie. Det er berre godt å skrive litt og få ut litt “på papiret”. Alltid når eg legg meg skriv eg ned tre ting eg er takksam for i ei bok med bilete av Audrey Hepburn frå filmen Breakfast at Tiffany’s. I går var den boka pakka bort, så då fekk eg ikkje gjort det. Eg merka at det var litt vanskelegare å roe seg ned utan den litle stunda kor eg berre kunne tenkje tilbake på dagen og kva eg var takksam for. I staden for gjekk tankane rett til morgondagen. Men sånn er det. Eg kan ikkje bli avhengig av ei notatbok for å roe meg ned.

Eg skal prøve å blogge når eg kjem ned, og eg skal prøve å ta bilete av byen og rommet og universitetet. Viss de følger bloggen og Facebook-sida (facebook.com/mailenefh) får de med dykk kva som skjer.

Snakkes!

 

Bilete: Wikimedia